Raport Altezza Travel o bezpieczeństwie i incydentach na Kilimandżaro w 2025 roku

W tym roku zdecydowaliśmy się opublikować nasze statystyki bezpieczeństwa oraz pełny opis incydentów, do których doszło na Kilimandżaro w 2025 roku. Powód jest prosty: chcemy pokazać liczby i fakty, które mówią, jak bezpieczne było wejście na Kilimandżaro z Altezza Travel.

W raporcie znajdziesz:

• łączną liczbę wejść na Kilimandżaro w 2025 roku
• liczbę wypraw prowadzonych przez Altezza Travel
• nasz odsetek udanych wejść na szczyt, w tym liczbę osób z naszych grup, które nie dotarły na wierzchołek, oraz powody
• najpoważniejsze incydenty, do których doszło na Kilimandżaro w 2025 roku

Mamy nadzieję, że te dane pomogą Ci realistycznie ocenić, jak wyglądałaby wyprawa z nami. W Altezza Travel wierzymy, że zaufanie buduje się na uczciwości i przejrzystości.

Jak zbieramy dane

Wyprawy Altezza Travel

Altezza Travel jest największym operatorem wypraw na Kilimandżaro. W 2025 roku prowadziliśmy 4 371 wspinaczy z całego świata, a skala ta sprawia, że nasze dane dobrze odzwierciedlają sytuację w całej branży.

57% uczestników stanowili mężczyźni, 43% kobiety. Najwięcej osób przyjechało ze Stanów Zjednoczonych, Niemiec, Wielkiej Brytanii i Kanady.

Szczegółowe dane z wypraw zbieramy w autorskim systemie stworzonym przez nasz wewnętrzny zespół IT. Rejestruje on wszystko: liczbę uczestników w każdej wyprawie, preferencje żywieniowe, poziom sprawności, stan zdrowia, wybór trasy, wcześniejsze doświadczenie na dużej wysokości oraz dziesiątki innych zmiennych. W ten sam sposób monitorujemy ewakuacje, zachorowania i każdy incydent podczas naszych wypraw.

Incydenty u innych operatorów i trendy w całej branży

Zazwyczaj należymy do pierwszych, którzy dowiadują się o incydentach z udziałem innych operatorów, ponieważ każdego dnia gdzieś na górze obozuje co najmniej 1 wyprawa Altezza Travel. Kiedy coś się dzieje, nasi przewodnicy słyszą o tym od rangerów parku lub przewodników innych firm. Gdy potrzebna jest pomoc, nasze zespoły wspierają ewakuacje klientów i tragarzy innych operatorów.

Informacje otrzymujemy również dzięki członkostwu w Tanzania Association of Tour Operators (TATO), a także z oficjalnych publikacji Kilimanjaro National Park Authority oraz Ministerstwa Zasobów Naturalnych i Turystyki Tanzanii.

Wejścia na Kilimandżaro w 2025 roku

Ile osób weszło na Kilimandżaro w 2025 roku

Według biuletynu Ministerstwa Turystyki Tanzanii w 2024 roku Park Narodowy Kilimandżaro odwiedziły 58 782 osoby. Nie wszystkie próbowały zdobyć szczyt – około 20% przyjeżdża na jednodniowe wędrówki lub krótkie, 1- albo 2-dniowe trasy, które nie prowadzą aż na wierzchołek.

Potwierdzone dane za 2025 rok będą dostępne dopiero pod koniec 2026 roku; zaktualizujemy raport, gdy zostaną opublikowane. Na podstawie trendu wzrostowego z lat 2022–2024 szacujemy, że w 2025 roku park odwiedziło około 63 000 osób, z czego mniej więcej 44 000 podjęło próbę wejścia na szczyt.

Skuteczność wejść na szczyt

Spośród 4 371 wspinaczy biorących udział w wyprawach Altezza Travel w 2025 roku 3 892 dotarło na Uhuru Peak – szczyt Kilimandżaro położony na wysokości 5 895 m n.p.m.

Kolejne 215 osób osiągnęło jeden z kluczowych punktów na krawędzi krateru: Stella Point (5 739 m n.p.m.) albo Gilman’s Point (5 681 m n.p.m.). Oba leżą na krawędzi krateru KiboKibo to centralny i najwyższy z 3 stożków wulkanicznych tworzących masyw Kilimandżaro – pozostałe 2 to Shira na zachodzie i Mawenzi na wschodzie. Kibo jako jedyny wciąż ma krater: na jego wierzchołku znajduje się kaldera o średnicy około 2,5 km. Uhuru Peak, najwyższy punkt Afryki, leży na krawędzi tej kaldery. Kiedy mówi się o wejściu na Kilimandżaro, chodzi właśnie o wejście na Kibo. i w praktyce są częścią samego szczytu. Przejście z każdego z tych punktów na Uhuru Peak zajmuje około 1 godziny, dlatego dotarcie do któregokolwiek z 3 miejsc liczymy jako udane wejście na szczyt.

Jeśli chcesz orientacyjnie sprawdzić swoje szanse na szczyt, skorzystaj z naszego kalkulatora prawdopodobieństwa wejścia, opartego na danych 25 000 wspinaczy Altezza Travel.

Wspinacze, którzy nie zdobyli szczytu

W 2025 roku 264 wspinaczy uczestniczących w naszych wyprawach nie dotarło na szczyt. Były 3 główne powody:

Niewystarczająca aklimatyzacja. Część osób nie była w stanie się zaaklimatyzować i musiała zawrócić. Zdarza się to podczas każdej wyprawy wysokogórskiej. To, jak organizm adaptuje się do wysokości, zależy nie tylko od czasu spędzonego wysoko, poziomu sprawności, odżywiania, snu i sprzętu, lecz także od czynników, których nie da się wcześniej przewidzieć: przebiegu lotu, poziomu stresu czy indywidualnej fizjologii. Bywa, że doświadczeni alpiniści po trudniejszych szczytach mają na Kilimandżaro problemy z aklimatyzacją, a osoby zupełnie początkujące dochodzą na szczyt bez większych trudności.

Zmęczenie. Części wspinaczy po prostu zabrakło sił – podczas samego ataku szczytowego albo w drodze do obozu wysokiego – i zdecydowali, że nie idą dalej. Decyzja o podjęciu próby szczytowej zawsze należy do uczestnika. Jeśli główny przewodnik widzi, że ktoś po prostu nie chce kontynuować, nigdy nie wywieramy presji.

Pozostanie z towarzyszem. Wiele osób idzie w parze albo z grupą przyjaciół. Gdy jedna osoba musi zawrócić z powodu problemów z aklimatyzacją lub zmęczenia, jej towarzysze czasem wybierają zejście razem z nią zamiast kontynuowania samotnie. W 2025 roku taką decyzję podjęły 52 osoby – w innych okolicznościach mogłyby dojść na sam szczyt.

Ewakuacje na Kilimandżaro w 2025 roku

Standardowe ewakuacje

Na początku warto zaznaczyć: ewakuacja nie oznacza automatycznie poważnego zagrożenia życia. Tym słowem określamy każde wcześniejsze zejście – z powodu słabej aklimatyzacji, zmęczenia albo ogólnego złego samopoczucia.

W większości przypadków wspinacz po prostu schodzi z przewodnikiem lub asystentem przewodnika do bramy parku, a następnie wraca do hotelu, żeby odpocząć. Ocena medyczna nie jest potrzebna.

W 2025 roku Altezza Travel przeprowadziła 90 takich ewakuacji.

Ewakuacje helikopterem

Czasem choroba wysokościowa może gwałtownie się nasilić, a u wspinacza pojawiają się objawy wysokościowego obrzęku mózgu lub płuc [nagromadzenia płynu w mózgu albo płucach]. W takich sytuacjach tlen i leki mogą dać czas, ale nie zastąpią leczenia szpitalnego. Im szybciej sprowadzi się osobę na niższą wysokość i pod opiekę lekarza, tym mniejsze ryzyko trwałych następstw. Wtedy wzywamy helikopter.

W 2025 roku Altezza Travel przeprowadziła 64 ewakuacje helikopterem. Wszystkie zakończyły się powodzeniem.

Najtrudniejsza ewakuacja w historii Altezza Travel

W maju 2025 roku przeprowadziliśmy ewakuację, która okazała się najtrudniejszą w historii Altezza Travel.

Jeden z naszych klientów (nazwijmy go Bill*) przeszedł w 2016 roku obustronny przeszczep płuc. Był w dobrej kondycji fizycznej, a zgoda lekarska wskazywała, że transplantacja nie stanowi przeciwwskazania do wejścia na Kilimandżaro.

Wczesnym rankiem, podczas postoju w Barranco Camp na wysokości 3 950 m n.p.m., Bill zgłosił ucisk w klatce piersiowej i trudności z oddychaniem. Przewodnicy sprawdzili saturację krwi – 92%, czyli wartość w normie. Tętno i pozostałe parametry życiowe również były akceptowalne, ale jego stan nadal się pogarszał.

Wezwanie ewakuacji helikopterem nie wchodziło w grę: tego dnia Tanzania Civil Aviation Authority ogłosiła audyt i uziemiła wszystkie loty w kraju. Zespół natychmiast podał Billowi tlen i rozpoczął zejście trasą Umbwe – najkrótszą drogą wyjścia z parku. Szlak jest zbyt stromy i wąski dla noszy, ale stan Billa na początku zejścia pozwalał mu iść o własnych siłach.

W czasie intensywnej pory deszczowej szlak był jednak mocno zniszczony przez wodę. Zespół poruszał się znacznie wolniej niż zwykle, a stan Billa pogarszał się mimo podawania tlenu. Podczas 16 godzin zejścia zużyto 6 butli tlenowych – sytuacja bez precedensu w historii Altezza Travel i, według naszej wiedzy, w całej branży.

Gdy dotarli do bramy parku, Bill wciąż był przytomny i świadomy tego, co się dzieje, ale wyraźnie spowolniony. Oddychał głębiej i szybciej, a na pytania odpowiadał krótko, pojedynczymi słowami.

Około 2:00 w nocy zespół dotarł do bramy. Bill został przewieziony do KCMC Hospital [Kilimanjaro Christian Medical Centre] w Moshi. Dmitry, nasz dyrektor wypraw, przez całe zejście pozostawał w kontakcie telefonicznym ze szpitalem i z wyprzedzeniem informował o powadze sytuacji. Dzięki temu przy przyjęciu Billa na miejscu byli kierownik medycyny ratunkowej, kardiolog i inni specjaliści – osoby, które normalnie nie dyżurowałyby w szpitalu w środku nocy.

Po przyjęciu stało się jasne, że mimo zejścia na niższą wysokość stan Billa się nie poprawia. Lekarze próbowali go ustabilizować, ale bez skutku. Rano zespół zdecydował o organizacji transportu lotniczego do Aga Khan Hospital w Nairobi, placówki z najlepszymi możliwościami diagnostycznymi i terapeutycznymi w Afryce Wschodniej.

Sytuację dodatkowo komplikowały warunki w samym KCMC: szpital był przeciążony, a oddział intensywnej terapii tymczasowo przeniesiono do innego skrzydła. Podczas koordynowania lotu stan Billa gwałtownie się pogorszył. Stał się splątany i pobudzony, stracił kontrolę nad swoim zachowaniem, próbował zdejmować maskę tlenową i odłączać kroplówkę. Nakładało się na siebie kilka kryzysów naraz – niedotlenienie, nagromadzenie toksyn z powodu niewydolności nerek oraz ciężkie zaburzenie równowagi kwasowo-zasadowej. Każdy z tych czynników może samodzielnie upośledzać pracę mózgu; razem doprowadziły do ciężkiej encefalopatii.

Przyczyną wyjściową była kaskada powikłań związanych z obustronnym przeszczepem płuc. Przeszczepione płuca tracą połączenie z układem nerwowym, co oznacza, że odruch kaszlowy poniżej zespolenia (miejsca połączenia dróg oddechowych dawcy i biorcy) zanika, a oskrzela nie mogą już naturalnie oczyszczać się ze śluzu. Do tego dochodzi stałe przyjmowanie leków immunosupresyjnych zapobiegających odrzuceniu narządu – i powstają warunki sprzyjające infekcji. Przy osłabionej odporności i upośledzonym drenażu dróg oddechowych rozwinęło się zapalenie płuc. Wysokość nie wywołała infekcji, ale drastycznie zmniejszyła margines bezpieczeństwa Billa: jego przeszczepione płuca miały już ograniczoną zdolność dyfuzji, a na wysokości organizm nie był w stanie pobierać wystarczającej ilości tlenu. Rozwinął się mieszany obrzęk płuc, częściowo wysokościowy, częściowo zapalny, o przebiegu podobnym do ostrego zespołu niewydolności oddechowej (ARDS), a nawet dodatkowy tlen przestał wystarczać.

Jednocześnie nerki przestały filtrować produkty przemiany materii, a we krwi zaczęły narastać kwasy metaboliczne. Niedotlenienie dołożyło do tego kwasicę mleczanową: komórki pozbawione tlenu przechodzą na beztlenową produkcję energii i jako produkt uboczny uwalniają kwas mlekowy. Wcześniej rozpoznana cukrzyca, częsta u pacjentów po transplantacji długotrwale przyjmujących sterydy, pogłębiła cały kryzys. Pod wpływem infekcji i ciężkiego stresu fizjologicznego załamała się regulacja poziomu cukru we krwi, organizm przeszedł na spalanie tłuszczów, a ciała ketonowe zaczęły się kumulować, prowadząc do cukrzycowej kwasicy ketonowej i kolejnej warstwy zaburzeń kwasowo-zasadowych. Jedynym sposobem przerwania tego cyklu była dializa, ale sprzęt w KCMC tego dnia nie działał. Nie było jak spowolnić kaskady, a stan Billa szybko się pogarszał.

Wspólnie z kierownikiem medycyny ratunkowej i innymi specjalistami zespół oceniał, czy transport lotniczy Billa w takim stanie jest bezpieczny. Lot medyczny z pacjentem w takim stanie – po przeszczepie płuc – wiązał się z poważnym ryzykiem, a transport lądowy do Nairobi trwałby zdecydowanie zbyt długo.

O 16:00 lekarze zdecydowali o wprowadzeniu Billa w śpiączkę farmakologiczną i podłączeniu go do respiratora. Wymagało to zgody najbliższej osoby z rodziny. Skontaktowaliśmy się z jego żoną, która wyraziła zgodę. Dla KCMC była to sytuacja nietypowa i obarczona dużym ryzykiem, dlatego do przygotowań zaangażowano wszystkich dostępnych specjalistów. Do transportu przygotowano przenośny respirator. Intubacja przebiegła sprawnie. Karetka przewiozła Billa na Kilimanjaro International Airport, gdzie czekał samolot AMREF Flying Doctors (wiodącej w Afryce Wschodniej lotniczej służby medycznej). W asyście lekarzy i 2 członków zespołu Altezza Travel poleciał do Nairobi.

Dodatkowi pracownicy Altezza Travel pojechali do Nairobi osobno. Na miejscu utrzymywaliśmy stałą obecność pod salą Billa i pozostawaliśmy w ciągłym kontakcie z jego rodziną.

Po 48 godzinach lekarze zaczęli wybudzać Billa ze śpiączki. To był napięty moment: nie oddychał samodzielnie i pozostawał nieprzytomny; pierwsza próba odłączenia od respiratora się nie powiodła. Trzeciego dnia Bill zaczął jednak oddychać sam, a świadomość stopniowo wracała.

Najpierw pojawiły się reakcje, potem mowa, następnie coraz lepsza kontrola ruchu – zaczął chodzić i samodzielnie jeść. Po 2 tygodniach w pełni wrócił do zdrowia. Bill został wypisany ze szpitala i poleciał do domu, do żony i dzieci.

Ten przypadek pokazuje, jak szybko połączenie niekorzystnych czynników może stać się zagrożeniem życia: uziemiony helikopter, zniszczony przez wodę szlak, przeciążony szpital, niesprawna maszyna do dializy. Pokazuje też, co jest możliwe przy właściwej reakcji: podawaniu tlenu przez całe zejście, decyzji o transporcie do Nairobi i pracy zespołu, który na każdym etapie działał spójnie.

Lekarze w Nairobi powiedzieli nam później, że bez ciągłego podawania tlenu przez pełne 16 godzin zejścia z Kilimandżaro Bill by nie przeżył. W tamtym momencie jego nerki już przestawały pracować, a przy niewystarczającym utlenowaniu krwi nieodwracalne uszkodzenia narządów mogą rozwinąć się w ciągu kilku godzin. Zniszczony szlak i wolne tempo oznaczały zejście dłuższe, niż ktokolwiek zakładał, a zapas tlenu pierwszego zespołu był obliczony na standardową ewakuację trwającą 6–8 godzin. Spontaniczna decyzja o wysłaniu na górę drugiego zespołu z dodatkowymi butlami okazała się najważniejszą decyzją całej ewakuacji.

*Prawdziwe imię klienta zostało zmienione ze względu na prywatność.

Ewakuacje tragarzy i członków załogi

W przeciwieństwie do Szerpów z Nepalu, urodzonych i wychowanych na dużej wysokości, którzy przez całe życie rozwijają fizjologiczną adaptację do takich warunków, przewodnicy i tragarze na Kilimandżaro nie mają genetycznej przewagi aklimatyzacyjnej. Są tak samo podatni na chorobę wysokościową jak każdy wspinacz, a 2 razy w roku, na początku każdego sezonu wspinaczkowego, muszą aklimatyzować się od nowa.

Podobnie jak klienci, przewodnicy i tragarze czasem chorują w trakcie wyprawy. Każdy członek załogi przechodzi badanie medyczne przed wyjściem w góry, a jeśli pojawiają się jakiekolwiek wątpliwości co do jego stanu, zostaje wycofany z wyprawy. Trzeba jednak pamiętać, że choroby takie jak grypa nie dają objawów pierwszego dnia, więc części przypadków nie da się wykryć wcześniej. Jeśli członek załogi zachoruje na górze, schodzi – tak jak każdy inny.

W 2025 roku przeprowadziliśmy 4 ewakuacje helikopterem dla członków załogi, a kolejnych 12 osób ewakuowano na noszach. Ponad 80 innych członków załogi zeszło pieszo w towarzystwie współpracowników.

Nasza odpowiedzialność na górze nie kończy się na własnych zespołach. Altezza Travel pomaga każdemu na Kilimandżaro, kto tego potrzebuje. Gdy nasi przewodnicy spotykają tragarza lub wspinacza, który wydaje się wymagać pilnej pomocy, wspieramy działania na miejscu i pomagamy skoordynować zejście albo opiekę medyczną. Jeśli na szlaku trafiamy na słabo wyposażonych lub wyczerpanych tragarzy, dbamy o to, by bezpiecznie zeszli i w razie potrzeby otrzymali pomoc medyczną. W 2025 roku zdarzyło się to 25 razy.

Jeden z takich epizodów znalazł się w filmie naszego podróżnika, Chrisa Balladeresa.

Jak sprawdzić, czy wyprawa będzie bezpieczna dla załogi

Jednym ze sposobów sprawdzenia, czy operator przestrzega uznanych standardów opieki nad tragarzami, jest weryfikacja członkostwa w programie KPAP, który monitoruje standardy wyznaczone przez IMEC. KPAP to stowarzyszenie operatorów zobowiązanych do spełniania standardów International Mountain Explorers Connection (IMEC). Standardy te określają minimalne wynagrodzenia i bezpieczne warunki pracy – w praktyce operator musi zapewnić załodze 3 ciepłe posiłki dziennie, odpowiedni sprzęt oraz ewakuację i opiekę medyczną, jeśli ktoś zachoruje.

Zgodność z wymogami KPAP monitorują niezależni inspektorzy, którzy dołączają do wypraw i po każdym wejściu przekazują raport zarówno operatorowi, jak i biuru KPAP. Naruszenia skutkują ostrzeżeniem; powtarzające się naruszenia mogą prowadzić do usunięcia ze stowarzyszenia.

W 2025 roku Altezza Travel nie otrzymała żadnych naruszeń od inspektorów KPAP i

nadal wypłacała jedne z najwyższych wynagrodzeń w branży. Jako aktywny B Corp i Travelife Partner w Tanzanii będziemy dalej podnosić poprzeczkę bezpiecznych wejść w 2026 roku. 

Aktualna lista członków jest dostępna na stronie IMEC, a więcej o działaniu programu przeczytasz w naszym przewodniku po KPAP.

Katastrofa helikoptera – grudzień 2025

W grudniu 2025 roku, tuż przed Bożym Narodzeniem, na Kilimandżaro rozbił się helikopter ratunkowy obsługiwany przez KilimedAir. Na pokładzie było 2 klientów lokalnego operatora (obaj byli obywatelami Czech), przewodnik górski, ratownik medyczny i pilot. Zginęło wszystkich 5 osób. Altezza Travel ustanowiła stypendium pokrywające edukację dzieci ratownika medycznego – osoby, z którą pracowaliśmy osobiście podczas wielu wcześniejszych lotów. Była to pierwsza katastrofa tego typu od wielu lat; jej przyczyna wciąż jest badana.

Loty ratunkowe i inne loty na Kilimandżaro zostały od tego czasu wznowione i odbywają się normalnie.

Jak dbamy o bezpieczeństwo wypraw

Ambicja zdobycia szczytu nigdy nie jest ważniejsza niż bezpieczeństwo. Jeśli u wspinacza pojawiają się poważne problemy z aklimatyzacją, przewodnicy Altezza Travel zawsze przerwą próbę wejścia. Kilimandżaro uchodzi za szczyt stosunkowo przystępny w porównaniu z innymi dużymi górami, ale ciężka choroba wysokościowa może mieć trwałe konsekwencje. W 2023 roku holenderski student idący z lokalnym operatorem rozwinął obrzęk mózgu (niebezpieczne nagromadzenie płynu w mózgu) i doznał trwałych uszkodzeń neurologicznych. W tym samym roku wspinacz z Singapuru zmarł na Kilimandżaro z powodu choroby wysokościowej.

Nasi przewodnicy traktują poważnie każdy objaw, nawet łagodny – choroba wysokościowa może nasilić się szybko, a wczesne rozpoznanie decyduje o różnicy między bezpiecznym zejściem a stanem nagłym.

Jednocześnie nasi przewodnicy rozumieją, jak ważne dla prowadzonych osób jest dotarcie na Uhuru Peak. We wczesnych stadiach zwykle udaje się opanować sytuację za pomocą tlenu z butli i dodatkowego odpoczynku, dając organizmowi szansę na powrót do prawidłowej aklimatyzacji i kontynuowanie wyprawy.

Trasy zaplanowane pod realną aklimatyzację. Altezza Travel prowadzi programy 7- i 8-dniowe. Taki czas dobrze sprawdza się zarówno u osób po raz pierwszy idących na dużą wysokość, jak i u doświadczonych wspinaczy wracających po przerwie.

Kontrole zdrowia 2 razy dziennie. Każdego ranka i wieczoru przeprowadzamy kontrolę medyczną wszystkich wspinaczy i członków załogi. To często właśnie podczas takich kontroli wychwytujemy pierwsze oznaki choroby wysokościowej – objawy, których sam wspinacz mógł jeszcze nie zauważyć.

Przewodnicy z certyfikatem WFR. Według stanu na marzec 2026 roku Altezza Travel zatrudnia 121 przewodników. Każdy z nich zdał niezależny egzamin Wilderness First Responder, potwierdzający umiejętność oceny i prowadzenia sytuacji nagłych w terenie oddalonym od infrastruktury.

Nasi przewodnicy, tragarze i pozostali członkowie załogi pracują zgodnie ze ścisłymi protokołami bezpieczeństwa.

Pulsoksymetry, apteczki i telefony satelitarne. Każda wyprawa ma pełne wyposażenie do udzielania pierwszej pomocy, profesjonalnego monitorowania stanu zdrowia w terenie oraz łączności awaryjnej z bazą Altezza Travel. Każda grupa wyrusza z telefonem satelitarnym i lokalizatorem GPS, co pozwala monitorować jej położenie z bazy w czasie rzeczywistym.

Monitoring pogody. Pogoda na Kilimandżaro zwykle odpowiada warunkom typowym dla sezonu, ale zdarzają się silne ulewy i burze z piorunami. Nasz zespół kilka razy dziennie wysyła przewodnikom na górze aktualne prognozy, aby w razie potrzeby można było na bieżąco dostosować program.

Chcesz dowiedzieć się więcej o wyprawach w Tanzanii?

Skontaktuj się z naszym zespołem. Znamy najważniejsze miejsca w całej Tanzanii. Nasi konsultanci wypraw, pracujący u podnóża Kilimandżaro, chętnie podpowiedzą i pomogą zaplanować podróż dopasowaną do Ciebie.