Amerykańskie olbrzymy: najwyższe góry w USA, na które można wejść

Stany Zjednoczone mają jedne z najbardziej majestatycznych gór świata, przyciągające miłośników wymagających tras i otwartej przestrzeni. Od surowych pustkowi Denali, najwyższej góry Ameryki Północnej, po wulkaniczne szczyty Hawajów – te potężne masywy przyciągają wspinaczy, piechurów i wszystkich, których porusza skala górskiego krajobrazu. 

W tym artykule przyglądamy się 10 najwyższym górom USA: ich cechom, trudnościom i krajobrazom, dzięki którym każdy z tych szczytów zajmuje szczególne miejsce w panoramie Ameryki.

10. Granite Peak

Stan: Montana

Wysokość: 3 903 m n.p.m. 

Trudność: klasy 3–4.

Granite Peak to najwyższa góra Montany i 10. najwyższy szczyt kraju. Wspinacze uznają ją za 2. najtrudniejsze wejście w USA po Denali na Alasce [więcej o Denali poniżej].

Pierwszą próbę zdobycia szczytu podjął w 1898 roku inżynier górniczy James Kimball. Nieprzebyte drogi i zła pogoda pokrzyżowały jednak jego plany, podobnie jak próby kolejnych śmiałków. Dopiero w 1923 roku, pełne ćwierć wieku później, 4-osobowy zespół wspinaczy wszedł na szczyt.

Według Peakbagger, jednej z najstarszych elektronicznych baz danych, prowadzonej ręcznie od 1987 roku, w ciągu ostatnich 100 lat odnotowano 402 udane wejścia na Granite Peak. Nawet dziś ta góra pozostaje niemal tak emocjonująca i prawie tak trudna jak na początku XX wieku.

2 drogi na szczyt – szlaki East i West Rosebud – mają 33–40 km. Obie oceniane są na klasy 3–4 i najlepiej nadają się dla doświadczonych piechurów w dobrej kondycji.

West Rosebud Trail to najpopularniejsza i nieco łatwiejsza trasa, prowadząca przez Mystic Lake i Huckleberry Creek. East Rosebud Trail jest bardziej malowniczy, ale trudniejszy: obejmuje strome podejścia przez łąki, odcinki przy wodospadach i wejście na Froze-to-Death Plateau. Obie trasy prowadzą do obozu bazowego u stóp Tempest Mountain, skąd rozpoczyna się wejście na Granite Peak.

Ważna uwaga: Choć samo wejście na szczyt zwykle odbywa się bez lin, mogą być potrzebne podczas zejścia po stromym, skalistym zboczu.

9. Boundary Peak

Stan: Nevada

Wysokość: 4 007 m n.p.m.

Trudność: klasa 2.

Ten szczyt jest najwyższym punktem Nevady – fakt ten potwierdzono dopiero po niemal 100 latach sporów, ostatecznie rozstrzygniętych przez Sąd Najwyższy. Nazwa góry wynika z jej położenia: leży przy granicy z Kalifornią i jest w istocie granią odchodzącą od Montgomery Mountain po stronie tego stanu.

Historia sporu zaczęła się w 1863 roku, gdy w dzisiejszym wymarłym miasteczku Aurora wybrano 2 zestawy urzędników – jednych z Kalifornii, drugich z Nevady. Zamieszanie wynikało z niejasnego przebiegu granicy między stanami, przez co nie było wiadomo, do którego z nich należy Aurora. Żadna ze stron nie chciała oddać kontroli nad obszarem bogatym w złoto.

Spór graniczny trwał do 1977 roku, kiedy Kalifornia pozwała Nevadę, aby ostatecznie rozwiązać sprawę. Aurora dawno już wtedy zniknęła z mapy czynnego osadnictwa; po zakończeniu wydobycia złota opustoszała i popadła w ruinę. Wynik procesu miał jednak znaczenie dla innych miejsc. Na przykład kasyno w pobliżu Lake Tahoe mogłoby zostać uznane za nielegalne, gdyby sąd stwierdził, że teren należy do Kalifornii. Na szczęście dla jego właścicieli tak się nie stało. Zarówno góra, jak i wymarłe miasteczko Aurora zostały potwierdzone jako część Nevady.

Dziś Boundary Peak jest popularnym celem turystyki górskiej. Czas wejścia zależy od doświadczenia, kondycji, pogody i wybranej trasy. Są 2 warianty: standardowy (Queen Mine Road) i alternatywny (Kennedy Meadows). Pierwsza trasa ma 13–16 km i prowadzi przez skaliste odcinki, które można pokonać bez sprzętu alpinistycznego. Całe wejście wraz z zejściem zajmuje 8–10 godzin.

Trasa alternatywna jest przeznaczona dla bardziej doświadczonych wspinaczy i wymaga dobrej orientacji w terenie. Szlak przecina pola głazów oraz strome partie skalne, na których nie potrzeba specjalistycznego sprzętu. Droga na szczyt może zająć nawet 2 dni. Wspinaczom zaleca się zabranie dużego zapasu wody, mapy i lokalizatora GPS. W przeciwnym razie wycieczka może zamienić się w „gorące dni i zimne noce podczas oczekiwania na kosztowną akcję ratunkową”.

8. Wheeler Peak

Stan: Nowy Meksyk

Wysokość: 4 013 m n.p.m.

Trudność: klasa 2.

Góra leży w paśmie Sangre de Cristo i należy do Carson National Forest. Najbliższym miastem jest Taos, a na niższych stokach działa ośrodek narciarski o tej samej nazwie. Wejście na Wheeler Peak zajmuje do 6 godzin.

To co najmniej 6. góra w Stanach Zjednoczonych nazwana na cześć majora George’a Montague’a WheeleraAmerykański odkrywca i kartograf, który w latach 1872–1879 kierował dużym projektem rządowym mającym na celu sporządzenie map zachodnich Stanów Zjednoczonych. Projekt ten znany jest dziś jako „Wheeler Survey”.. Przez 10 lat prowadził ekspedycje geodetów i przyrodników, którzy zbierali dane geologiczne, biologiczne i topograficzne w Nowym Meksyku oraz innych stanach Południowego Zachodu.

Do wejścia na szczyt nie jest potrzebny sprzęt alpinistyczny, ale trzeba przygotować się na wymagający szlak. Średnio wędrówka na szczyt trwa od 3 do 6 godzin, w zależności od trasy. Dostępne są 2 warianty: łagodniejszy, lecz dłuższy, o długości 12 km, oraz bardziej stromy, ale krótszy, liczący 5,6 km. Na tych, którzy staną na szczycie, czeka rozległy widok – podobny do tego, który Wheeler i jego zespół oglądali niemal 150 lat temu.

7. Kings Peak

Stan: Utah

Wysokość: 4 123 m n.p.m.

Trudność: klasy 1–2.

Góra nosi nazwę na cześć Clarence’a Kinga, pierwszego dyrektora United States Geological Survey. Warto wejść tu choćby dla zapierającego dech widoku na pustynię, gęste lasy i inne szczyty Utah wznoszące się powyżej 3 000 m.

Standardowa trasa to długa, lecz łagodna ścieżka o długości 25 km. Zaczyna się przy Henry’s Fork Campground i prowadzi do podstawy szczytu przy Gunsight Pass. W tym miejscu piechurzy wybierają końcowy wariant: dłuższą, spokojniejszą drogę południowym zboczem zakończoną wejściem na szczyt albo szybsze, ale bardziej wymagające podejście po stromym łupkowym stoku.

Wędrówka na szczyt trwa od 2 do 4 dni, zależnie od preferencji zespołu. Dla najlepszych widoków warto rozbić obóz przy górskich jeziorach, obok których prowadzą szlaki.

6. Mauna Kea

Stan: Hawaje

Wysokość: 4 207 m n.p.m.

Trudność: klasa 1.

Ta wulkaniczna góra jest technicznie najwyższa na planecie – przewyższa Everest o niemal 500 m. Na szczyt można wjechać samochodem w kilka godzin, bez zagrożeń typowych dla trudnej wspinaczki. Sekret tkwi w tym, że podejście zaczyna się mniej więcej w połowie masywu, bo reszta Mauna Kea znajduje się pod wodą. Nad poziomem morza góra wznosi się na skromne 4 207 m z całkowitej wysokości 9 330 m.

Zdecydowana większość turystów odwiedza Mauna Kea dla spektakularnego widoku ognistych zachodów słońca ponad chmurami i Drogi Mlecznej. Mauna Kea słynie szczególnie z największego na świecie obserwatorium astronomicznego, niedostępnego dla publiczności po 19:00 ze względu na badania naukowe. Po zachodzie słońca odwiedzającym zaleca się zjazd o 1 500 m do Visitor Center, skąd roztacza się równie imponujący widok. Jest tam też cieplej i można skorzystać z niewielkich teleskopów.

Zawodowi alpiniści rzadko traktują Mauna Kea jako poważny cel wspinaczkowy, ponieważ większość drogi na szczyt prowadzi asfaltową szosą. Góra lepiej nadaje się dla początkujących, którzy chcą sprawdzić kondycję i nacieszyć się widokami. Główne zagrożenia to duża wysokość oraz błędne oszacowanie czasu wędrówki, w tym zejścia. Trasa z Visitor Center na szczyt i z powrotem zajmuje zwykle 8–10 godzin.

Turystów prosi się ponadto, aby kończyli wejście przy stacji naukowej, kilkadziesiąt metrów od właściwego wierzchołka. Od czasu zasiedlenia stanu rdzenni mieszkańcy uznawali wulkaniczne szczyty za święte, nazywając je „królestwem bogów”. Tylko wybrani członkowie plemion mogli stąpać po tych terenach. Dziś zasada ta ma raczej formę uprzejmej rekomendacji dla turystów, ale dla ludności rdzennej pozostaje sprawą bardzo wrażliwą.

5. Gannett Peak

Stan: Wyoming

Wysokość: 4 210 m n.p.m.

Trudność: klasa 3.

Gannett Peak, nazwany na cześć amerykańskiego geografa Henry’ego Gannetta, otwiera pierwszą piątkę najwyższych punktów USA. Góra należy do pasma Wind River Range w Bridger-Teton National Forest i leży w odległym, surowym terenie. W połączeniu z wysokością i skrajną pogodą czyni to szczyt jednym z najtrudniej dostępnych w Stanach Zjednoczonych.

Wejście polecane jest wyłącznie doświadczonym wspinaczom o bardzo dobrej wytrzymałości. Droga na szczyt i z powrotem ma ponad 60 km, w tym niemal 2 700 m stromego podejścia.

Początkującym wspinaczom zdecydowanie zaleca się wynajęcie lokalnego przewodnika, który dobrze zna teren i ma doświadczenie na tym szczycie. Trudność i zagrożenia na trasie wynikają m.in. z ryzyka spotkania dzikich zwierząt, takich jak niedźwiedzie, oraz z możliwości upadku ze skalnych zboczy. W ciągu ostatnich 30 lat odnotowano tu liczne wypadki śmiertelne.

4. Mount Rainier

Stan: Waszyngton

Wysokość: 4 392 m n.p.m.

Trudność: klasy 2–4.

Mount Rainier to duży, aktywny wulkan, uznawany za jeden z najniebezpieczniejszych na świecie ze względu na wysokie prawdopodobieństwo erupcji w dającej się przewidzieć przyszłości. Ponieważ góra pokryta jest lodowcami, erupcja wywołałaby potężne lahary, czyli wulkaniczne spływy błotne, które mogłyby runąć dolinami rzek i zagrozić społecznościom zamieszkiwanym przez około 80 000 osób.

Wszystkie drogi na szczyt wymagają technicznych umiejętności wspinaczkowych i sprzętu. Około 85% wspinaczy wybiera lodowiec Emmons-Winthrop (klasa 2, 15–16 km, 2–3 dni) albo Disappointment Cleaver (klasy 2–3, 13–15 km, 1–3 dni).

Najtrudniejsza droga to Liberty Ridge (klasa 4, 16–19 km, 3–4 dni), przecinająca środek północnej ściany i aktywny lodowiec Carbon. Historycznie skuteczność wejść wynosiła tam zaledwie 2%. Dziś wskaźnik udanych wejść dla wszystkich 3 tras przekracza 50%.

Niedoświadczonym piechurom zaleca się pozostanie na szlakach okalających górę, takich jak Emmons Vista Overlook czy Palisades Lake. Wszystkie te trasy zaczynają się przy Sunrise Visitor Center.

3. Góry Skaliste

To największe pasmo górskie Ameryki Północnej, ciągnące się przez niemal 5 000 km od zachodniej Kanady po Nowy Meksyk w południowo-zachodnich Stanach Zjednoczonych. Najwyższa część pasma znajduje się w Kolorado.

Mount Harvard

Wysokość: 4 395 m n.p.m.

Trudność: klasa 2.

Mount Harvard, 3. najwyższy punkt Gór Skalistych, nosi nazwę Harvard University, którego studenci jako pierwsi stanęli na szczycie w 1869 roku.

Najczęściej wybierane trasy to South Slopes i West Slopes, obie o podobnej trudności, liczące odpowiednio 11 km i 9 km.

Wejście i zejście zajmuje zwykle 8–10 godzin. Najtrudniejszy jest końcowy odcinek 1,5 km ze względu na strome podejście. W nagrodę ze szczytu rozciąga się szeroka panorama pasma.

Mount Massive

Wysokość: 4 398 m n.p.m.

Trudność: klasy 1–2.

To 2. najwyższy szczyt Gór Skalistych i 3. najwyższy w kontynentalnej części Stanów Zjednoczonych. Nazwa góry pochodzi od jej imponujących rozmiarów – masyw zajmuje ponad 880 km² i ma 5 wyraźnych wierzchołków, z których każdy wznosi się powyżej 4 000 m n.p.m.

Na szczyt prowadzą 2 standardowe trasy: Eastern Slope (20 km w obie strony, 7–9 godzin) oraz Southwest Route (12 km w obie strony, 5–7 godzin). Eastern Slope jest dłuższa, lecz nieco łatwiejsza dzięki łagodniejszemu profilowi podejścia. Doświadczeni alpiniści polecają jednak Southwest Route ze względu na bardziej malownicze widoki, zwłaszcza podczas zejścia.

Mount Elbert

Wysokość: 4 400 m n.p.m.

Trudność: klasy 1–2.

Elbert to najwyższy szczyt Gór Skalistych, najwyższa góra Kolorado i 2. najwyższy punkt kontynentalnych Stanów Zjednoczonych. Na szczyt prowadzą 3 główne trasy: South Route, North Route i Black Cloud Trail.

South Route ma 9 km w jedną stronę, a North Route 7,5 km w jedną stronę. Obie klasyfikowane są jako klasa 1. Cała wędrówka wraz z zejściem trwa zwykle 7 godzin lub mniej.

Black Cloud Trail liczy 17,5 km i jest nieco bardziej męczącą, wymagającą trasą klasy 2. Nadal jednak nadaje się dla mniej doświadczonych wspinaczy. Z tego powodu Elbert bywa nazywany „łagodnym olbrzymem” i często porównuje się go do Kilimandżaro. Mimo imponującej wysokości 5 895 m n.p.m. niemal każdy może stanąć na szczycie tego afrykańskiego olbrzyma.

2. Mount Whitney

Stan: Kalifornia

Wysokość: 4 420 m n.p.m.

Trudność: klasy 1–3.

Kalifornijski Mount Whitney to najwyższy punkt kontynentalnych Stanów Zjednoczonych. Mimo tej rangi pierwszego wejścia na szczyt w 1873 roku dokonali nie nieustraszeni, doświadczeni wspinacze, lecz 3 rybacy z pobliskiego miasteczka Lone Pine.

Dziś wspinacze mają do wyboru kilka dróg na Mount Whitney. Najpopularniejsze to Whitney Trail i Mountaineer Route. Mount Whitney Trail jest dobry dla początkujących, ponieważ nie wymaga zaawansowanych umiejętności technicznych. Mountaineer Route to z kolei droga klasy 3, ze stromymi i pionowymi odcinkami, lepiej więc nadaje się dla bardziej doświadczonych wspinaczy.

W obu przypadkach trzeba pamiętać o ryzyku spadających kamieni i choroby wysokościowej. Jeśli wybór jest między wejściem 1-dniowym a 2-dniowym, zaleca się wariant 2-dniowy. Daje on lepszą aklimatyzację na wysokości i więcej czasu na widoki.

1. Alaska Range

Alaska Range to jedno z najwyższych pasm górskich świata po Himalajach i Andach, a zarazem miejsce, gdzie znajdują się najwyższe góry USA. Ten stan obejmuje odległe, dziewicze obszary dzikiej przyrody, przyciągające podróżników i miłośników natury skalą przestrzeni, jakiej trudno szukać gdzie indziej.

Mount Foraker

Wysokość: 5 305 m n.p.m.

Trudność: klasy 3–6.

3. najwyższa góra USA ma skrajnie wymagające drogi i piramidalny wierzchołek, stanowiący poważne wyzwanie nawet dla doświadczonych wspinaczy. Pierwszego wejścia dokonano w sierpniu 1934 roku, ale bardziej znane jest przejście Michaela Kennedy’ego i George’a Lowe’a z 1977 roku drogą „Infinite Spur” na południowej ścianie. Trasa ta ma najwyższą klasę trudności, 6, i prowadzi przez pionowe ściany skalne oraz lodowe.

Obecnie najpopularniejsza droga na szczyt wiedzie południowo-wschodnią granią góry. Jest mniej techniczna (klasa 3), ale narażona na lawiny. W połączeniu z gwałtownymi wahaniami temperatury, silnym wiatrem i śnieżycami sprawia to, że droga bywa ledwie możliwa do przejścia.

Mount Saint Elias

Wysokość: 5 490 m n.p.m.

Trudność: klasa 5.

Wiele szczytów w Saint Elias Mountains przekracza 5 200 m n.p.m., w tym słynny Mount Saint Elias. Góra leży na granicy Alaski i kanadyjskiego terytorium Jukon, będąc 2. najwyższym szczytem po obu stronach granicy. Pierwszego wejścia dokonała w 1897 roku włoska ekspedycja prowadzona przez księcia Luigiego Amedea.

Zbocza Mount Saint Elias są skrajnie strome. Według wspinaczy, jeśli dotrzesz na szczyt od strony kanału i spojrzysz w dół, zobaczysz całe 5,5 km spadku aż do podstawy góry. Masyw znany jest też z oblodzonych wierzchołków, surowej pogody i odległego położenia, dlatego obecność przewodników jest dla wspinaczy niezbędna. Dostęp do góry wymaga podróży łodzią lub małym samolotem.

Mimo imponującej wysokości Mount Saint Elias jest dziś zdobywany rzadko.

Denali (Mount McKinley), najwyższa góra USA

Wysokość: 6 190 m n.p.m.

Trudność: klasy 3–4.

Denali to bezdyskusyjny lider naszego zestawienia. Najwyższa góra USA i Ameryki Północnej zajmuje 3. miejsce na liście „Korony Ziemi”, obejmującej najwyższe szczyty 7 kontynentów. Masyw leży w centralnej części Denali National Park and Preserve, zajmującego 2,4 mln ha.

Słowo „denali” w języku rdzennych mieszkańców Alaski oznacza „wysoki”. Nazwa ta była używana przez wiele pokoleń, aż w 1896 roku górnik William A. Dickey zaczął nazywać szczyt Mount McKinley na cześć kandydata na prezydenta USA. Po zwycięstwie wyborczym McKinley został zamordowany, a 16 lat później Kongres oficjalnie nadał najwyższej górze USA jego nazwisko.

W 1975 roku rozpoczęto starania o przywrócenie historycznej nazwy góry, lecz politycy z Ohio, rodzinnego stanu Williama McKinleya, blokowali tę zmianę. Dopiero w sierpniu 2015 roku prezydent Barack Obama i sekretarz spraw wewnętrznych USA Sally Jewell przywrócili górze jej historyczną nazwę.

„Góra od pokoleń znana jest jako Denali. Z własnym poczuciem szacunku dla tego miejsca oficjalnie zmieniamy nazwę góry na Denali, uznając tradycje rdzennych mieszkańców Alaski” – stwierdzono w oficjalnym komunikacie Departamentu Spraw Wewnętrznych.

Mimo to 2 alaskańskie szczyty noszą imię przywódcy – choć nie amerykańskiego. Wierzchołki North i South nazwano na cześć Winstona Churchilla, premiera Wielkiej Brytanii.

Denali, poza tym że należy do najwyższych gór świata, jest jednym z najtrudniejszych celów wspinaczkowych ze względu na strome podejścia i surową pogodę. Przez bliskość koła podbiegunowego temperatura na szczycie może spadać do -60°C, czyli niżej niż na znacznie wyższym Evereście.

Mimo tych trudności Denali jest mniej niebezpieczna, niż mogłoby się wydawać. Wskaźnik śmiertelności w różnych okresach i według różnych szacunków wahał się od 0,3% do 8%. Dla porównania Annapurna, najniebezpieczniejsza góra świata, ma wskaźnik śmiertelności przekraczający 27%.

Wspinacze mierzący się z tym północnym olbrzymem mają do wyboru kilka dróg o różnej trudności. Należą do nich West Buttress, prowadząca przez doliny lodowcowe; bardziej techniczna West Ridge, z 5-kilometrową granią i ścianami o nachyleniu 55 stopni; oraz Muldrow Route, wymagający 140-kilometrowy trekking rozpoczynający się w najbliższym mieście i prowadzący przez rzeki, przełęcze, doliny i lodowce. W każdym z tych 3 wariantów wejście może zająć do 3 tygodni.

W pobliżu góry dostępnych jest kilka bezpiecznych szlaków dla miłośników wędrówek. Rozciągają się z nich imponujące widoki na Denali, Alaska Range, górskie jeziora i gęste lasy Denali National Park.

Chcesz dowiedzieć się więcej o wyprawach w Tanzanii?

Skontaktuj się z naszym zespołem. Znamy najważniejsze miejsca w całej Tanzanii. Nasi konsultanci wypraw, pracujący u podnóża Kilimandżaro, chętnie podpowiedzą i pomogą zaplanować podróż dopasowaną do Ciebie.

Zobacz więcej ciekawych artykułów