Jadowite i niejadowite węże w Tanzanii

Każdy egzotyczny kierunek ma własną, niepowtarzalną faunę, ale nie wszystkie jej gatunki budzą zachwyt albo sympatię. W gorącym, tropikalnym klimacie Afryki Wschodniej część zwierząt ma dość złą sławę. Dla wielu podróżnych już sama myśl o spotkaniu z wężem wystarczy, by poczuć niepokój.

Bez obaw — węże rzeczywiście żyją w Tanzanii, ale zobaczenie któregoś z nich zdarza się rzadko. Mniej niż 10% występujących tu gatunków stanowi realne zagrożenie dla człowieka. Zdecydowana większość jest całkowicie nieszkodliwa, unika ludzi i znacznie częściej przestraszy Ciebie niż wyrządzi jakąkolwiek krzywdę.

W tym przewodniku opisujemy kilka najbardziej fascynujących i niezwykłych gatunków węży żyjących w Tanzanii. Dowiesz się, które są jadowite, które nieszkodliwe i po czym można je odróżnić. A jeśli interesują Cię gady, podpowiemy, gdzie można bezpiecznie przyjrzeć się im z bliska, w kontrolowanych warunkach.

Mamba czarna

Długość: 200–450 cm

Ubarwienie: brązowe, oliwkowe lub żółte. Rzadkie osobniki bywają czarne, z fioletowymi łuskami.

Jadowity: tak.

Mamba czarna (Dendroaspis polylepis) najchętniej zakłada kryjówki w norach i zwykle zamieszkuje lekko zadrzewione tereny z rzadkimi krzewami, skaliste wychodnie albo półsuche sawanny. Znacznie rzadziej spotyka się ją w lasach nizinnych lub w pobliżu wiosek.

Co ciekawe, nazwa tego węża nie pochodzi od koloru ciała, lecz od głębokiej czerni błon śluzowych wewnątrz pyska. Jego śmiertelny jad szybko atakuje układ nerwowy i sercowo-naczyniowy. Już w ciągu 10 minut od ukąszenia mogą pojawić się problemy z oddychaniem, silne bóle głowy i paraliż. Mamba czarna jest też bardzo szybka — potrafi poruszać się z prędkością do 16 km/h i błyskawicznie uderzyć w cel, niezależnie od tego, czy jest nim ofiara, czy coś, co uzna za zagrożenie.

Mimo swojej śmiercionośnej natury to wąż dość płochliwy. Gdy napotka człowieka, zwykle próbuje uciec — chyba że poczuje się osaczony. W sytuacji zagrożenia unosi głowę i głośno syczy, ostrzegając przeciwnika.

Mamba zielona

Długość: 180–200 cm

Ubarwienie: zielone.

Jadowity: tak.

Wschodnia mamba zielona (Dendroaspis angusticeps), nazywana też mambą wąskogłową, występuje przede wszystkim w regionach przybrzeżnych południowo-wschodniej Afryki, zwłaszcza w wilgotnych lasach tropikalnych i górskich. Po raz pierwszy opisał ją w 1849 roku szkocki chirurg i zoolog Andrew Smith, trafnie zauważając, że jest to gatunek „płochliwy i nieuchwytny”.

Mamba zielona znakomicie wspina się po drzewach i niemal znika wśród liści. Wąskie ciało, intensywnie zielone ubarwienie i wydłużona głowa sprawiają, że przypomina pnącze. Dlatego przy sięganiu po gałęzie warto zachować ostrożność — można niechcący spłoszyć jednego z najniebezpieczniejszych węży Afryki. Wnętrze pyska mamby zielonej, inaczej niż u mamby czarnej, jest białe lub niebieskawe.

Mamba zielona jest z natury samotnikiem, ale w przeciwieństwie do wielu innych gadów poluje głównie za dnia. Niemal zawsze pozostaje na drzewach i rzadko schodzi na ziemię.

Płochliwe i nerwowe mamby zielone za wszelką cenę unikają kontaktu z ludźmi oraz dużymi drapieżnikami. Gdy wyczują niebezpieczeństwo, albo stapiają się z otoczeniem, albo szybko się wycofują, osiągając prędkość do 11 km/h. Spośród 3 gatunków mamb mamba zielona ma najsłabszy jad, ale nadal może on być śmiertelny. Podczas ataku wąż może uderzyć kilka razy. Ukąszenie zwykle powoduje obrzęk i ból w miejscu zranienia, a objawy mogą obejmować trudności z oddychaniem, wymioty i silne drgawki. Paraliż zdarza się jednak wyjątkowo rzadko.

Jeśli ciekawi Cię, jak w Afryce odławia się mamby, które zapuszczają się na tereny zamieszkane, warto obejrzeć ten materiał National Geographic.

Afrykańska żmija sykliwa

Długość: 100–150 cm

Ubarwienie: szare lub brunatne, z żółtymi plamami na grzbiecie oraz ciemnym pasem biegnącym przez wierzch głowy i między oczami.

Jadowity: tak.

Afrykańska żmija sykliwa (Bitis arietans) często występuje na sawannach, otwartych trawiastych terenach i, niestety, także w miejscach zamieszkanych, blisko wiosek oraz pól uprawnych. Nazwę zawdzięcza charakterystycznemu zachowaniu obronnemu: w obliczu zagrożenia nadyma ciało i wydaje głośny syk, zanim zaatakuje.

Żmija sykliwa porusza się powoli, ale jej wyrazisty wzór pomaga jej wtapiać się w podłoże i skalisty teren, który należy do jej ulubionych środowisk. Mimo opinii ociężałego węża dobrze pływa i zaskakująco sprawnie się wspina. Jeden osobnik został kiedyś znaleziony 4,6 m nad ziemią, ukryty w gęstym listowiu korony drzewa.

Żmije są mięsożerne i polują na małe ssaki, ptaki, żaby, żółwie oraz jaszczurki. Nie atakują ludzi bez powodu, ale jeśli poczują się zagrożone, ich ukąszenie może być skrajnie niebezpieczne, a nawet śmiertelne. Choć polują głównie nocą, czasem widać je za dnia, zwłaszcza gdy wygrzewają się na słońcu.

Afrykańska żmija sykliwa słusznie uchodzi za jednego z najniebezpieczniejszych węży Tanzanii. Jej jad zawiera silne cytotoksyny, które po dostaniu się do krwiobiegu mogą wywołać intensywny ból, rozległy obrzęk i szybkie niszczenie tkanek wokół miejsca ukąszenia. U poszkodowanych często pojawiają się objawy takie jak rozdzierające bóle głowy, nudności, wymioty i obfite krwawienia. Bez szybkiej pomocy medycznej jad może zabić zdrową dorosłą osobę w ciągu 24 godzin.

Jednak podobnie jak zdecydowana większość węży, nawet tych najgroźniejszych, żmija sykliwa nie szuka ludzi, by ich atakować. Jadowite ukąszenie jest wyłącznie reakcją obronną, gdy wąż czuje się osaczony. 

Boomslang

Długość: 100–160 cm, maksymalnie do 2 m.

Ubarwienie: samce są zwykle jasnozielone, z czarnymi i niebieskimi łuskami, natomiast samice są brązowe.

Jadowity: tak.

Boomslang (Dispholidus typus) przypomina postać z kreskówki: ma intensywnie zielone ciało z wyrazistymi czarnymi znakami oraz duże czarne oczy z limonkowozielonymi tęczówkami. To żywe ubarwienie jest skutecznym kamuflażem — wąż wtapia się w liściaste korony tropikalnych drzew, gdzie czeka na zdobycz.

Nietypowa nazwa boomslang pochodzi z języka afrikaans, dawniej uznawanego za dialekt niderlandzkiego, a dziś jednego z 11 języków urzędowych Republiki Południowej Afryki. W afrikaans boomslang oznacza dosłownie „węża drzewnego”.

Mimo efektownego wyglądu boomslang jest silnie jadowity, a pojedyncze ukąszenie może okazać się śmiertelne. Jad działa jednak powoli, dlatego ciężkie objawy nie muszą pojawić się od razu. To opóźnienie może dawać złudne poczucie bezpieczeństwa, ale po ukąszeniu trzeba natychmiast szukać pomocy medycznej. Jad zawiera silną hemotoksynę, która uniemożliwia krzepnięcie krwi, więc człowiek może umrzeć z powodu poważnej utraty krwi.

W sytuacji zagrożenia boomslang na krótko zastyga, a potem porusza głową z boku na bok, ostrzegając napastnika. Mimo tego pokazu rzadko atakuje ludzi i zwykle wybiera ucieczkę.

Boomslangi składają jednak jaja nie tylko w dziuplach, lecz także na ziemi, pod liśćmi i próchniejącymi pniami. Podczas wędrówki przez tropikalny las warto więc zachować czujność, bo każdy wąż będzie zaciekle bronił jaj.

Kobra egipska

Długość: 140–259 cm

Ubarwienie: najczęściej brązowe, ale spotyka się także odmiany czerwone, szare i czarne.

Jadowity: tak.

Kobra egipska (Naja haje), nazywana również kobrą brunatną, ma szeroką, spłaszczoną głowę, która płynnie przechodzi w rozkładany w sytuacji zagrożenia „kaptur”. Ta ikoniczna cecha jest typowa dla większości węży zdradnicowatych. Gatunek ten żyje głównie w pobliżu płytkich wód i często zakłada gniazda w opuszczonych norach małych zwierząt.

Jad kobry egipskiej zawiera mieszaninę neurotoksyn i cytotoksyn atakujących układ nerwowy, co ostatecznie może doprowadzić do niewydolności oddechowej i śmierci. Choć jest niezwykle silny, działa powoli. Wczesne objawy obejmują intensywny obrzęk i martwicę tkanek wokół ukąszenia, a następnie ból brzucha, wymioty, biegunkę i drgawki. W przeciwieństwie do części swoich afrykańskich krewniaczek kobra egipska nie pluje jadem.

Węże te są zwykle aktywne nocą i trzymają się z dala od ludzi. Czasem jednak zapuszczają się na tereny zamieszkane w poszukiwaniu pożywienia. Ich dieta składa się głównie z jaszczurek, żab, ptaków, a nawet innych węży. Jeśli natkną się na człowieka, zazwyczaj próbują uciec, zamiast konfrontować się z nim.

Kobra plująca czarnoszyja

Długość: 1–2 m

Ubarwienie: zależy od odmiany barwnej. Niektóre osobniki są czarne lub szare, z charakterystycznymi różowymi pasami na szyi i czerwonawym brzuchem. Inne mogą być jasnobrązowe albo żółte i pozbawione pasów. Występują też odmiany białe, czasem z ciemnymi oczami oraz czarnymi pasami na ciele albo bez pasów.

Jadowity: tak.

Kobra plująca czarnoszyja (Naja nigricollis) zamieszkuje sawanny w pobliżu strumieni i rzek. Często chroni się na drzewach, w opuszczonych norach małych zwierząt albo w starych kopcach termitów — to jej ulubione miejsca odpoczynku i ochłody.

Gatunek ten należy do nielicznych węży przystosowanych do aktywnego trybu życia zarówno w dzień, jak i w nocy. Daje to kobrze plującej przewagę podczas polowania i poszukiwania pokarmu. Znana jest również z wytrwałości: potrafi długo tropić niewielkie kręgowce. Lubi także ptasie jaja, które sprawnie odnajduje na drzewach.

W przeciwieństwie do kobry egipskiej ten gatunek potrafi pluć jadem na odległość do 7 m. Jad kierowany jest w oczy i może oślepić wszystko, co wąż uzna za zagrożenie. Ukąszenie tej kobry powoduje silny ból, znaczny obrzęk, a czasem paraliż zaatakowanej kończyny. Zgony są możliwe, ale stosunkowo rzadkie, nawet bez leczenia.

W 1944 roku angielski chirurg okulista Harold Ridley opublikował w British Journal of Ophthalmology krótki artykuł poświęcony składowi i działaniu jadu kobry plującej. Opierając się na własnych doświadczeniach z Afryki Zachodniej, Ridley opisał przypadek zapalenia oka wywołanego jadem. Pacjent, Gogi Kusasi, 30-letni robotnik, natknął się na kobrę plującą czarnoszyją podczas koszenia trawy. Jad węża trafił w jego prawe oko, powodując czasową ślepotę. Co niezwykłe, Ridleyowi udało się w pełni przywrócić mężczyźnie wzrok.

Później, po zbadaniu leczniczych właściwości jadu węży, dr Ridley zasugerował, że w niższych stężeniach można go stosować jako skuteczny środek przeciwbólowy, również w chirurgii okulistycznej.

Afrykański pyton skalny

Długość: 350–750 cm

Ubarwienie: żółtobrązowe, z pasmowymi plamami w kolorze oliwkowym, beżowym lub piaskowym. Pod oczami ma żółty znak w kształcie odwróconej litery „V”.

Jadowity: nie.

Afrykański pyton skalny (Python sebae), znany także jako pyton hieroglificzny, należy do największych gatunków węży w Tanzanii i całej Afryce Wschodniej. Zajmuje bardzo różnorodne siedliska: okolice rzek i jezior, lasy, sawanny, mokradła, a nawet obszary półpustynne. W Tanzanii można go spotkać w Parku Narodowym Serengeti.

Choć pyton nie jest jadowity, najlepiej podziwiać go z dystansu. Ten wąż bez trudu radzi sobie ze zdobyczą wielkości małpy, a nawet gazeli — oplata ją z ogromną siłą mięśni, a potem połyka w całości.

Samice afrykańskiego pytona skalnego znane są też z zaciekłej obrony gniazd i świeżo wyklutych młodych. Jeśli osobnik wydaje się atakować bez ostrzeżenia, najpewniej w pobliżu znajduje się gniazdo, a matka działa instynktownie, broniąc potomstwa.

Ten pyton może ważyć od 45 do 55 kg i żyć nawet 30 lat. Poluje na dość duże ssaki, wykrywając je za pomocą specjalnych dołków termoczułych. Co ciekawe, ma 2 płuca, w przeciwieństwie do niektórych gatunków węży wyposażonych tylko w 1, oraz niewielkie ostrogi miedniczne, które część biologów uznaje za pozostałość tylnych kończyn.

Środkowoafrykańskie pytony skalne są z natury samotnikami i zwykle kontaktują się z innymi osobnikami swojego gatunku tylko w okresie godowym. Choć poruszają się głównie po ziemi, dobrze wspinają się i pływają, potrafiąc pozostawać pod wodą przez dłuższy czas. W porze suchej zapadają w stan odrętwienia, podobny do hibernacji.

Brązowy wąż domowy

Długość: 60–120 cm

Ubarwienie: od żółtego po brązowe i ceglastoczerwone. Na głowie widoczne są 2 białe pasy, a brzuch ma kremowobiały kolor z pasami biegnącymi wzdłuż ciała.

Jadowity: nie.

Afrykańskie węże domowe (Boaedon capensis) często spotyka się w wysokich trawach i na obrzeżach terenów podmiejskich. Zgodnie z nazwą zdarza im się zapuszczać do domów w poszukiwaniu pożywienia, takiego jak małe gryzonie, jaszczurki czy ptaki. Nie ma jednak powodu do niepokoju — są całkowicie nieszkodliwe.

Samice węży domowych mogą osiągać do 1,5 m długości, natomiast samce zwykle nie przekraczają 60 cm. Są aktywne głównie nocą, poruszają się powoli i cicho, by nie spłoszyć zdobyczy. Ponieważ nie są jadowite, unieruchamiają ofiarę wyłącznie siłą mięśni, oplatając ją.

Krążą nawet pogłoski, że mieszkańcy wiejskich obszarów Tanzanii celowo trzymają węże domowe, by polowały na myszy niczym koty. W rzeczywistości to tylko pogłoski — nic więcej.

Afrykańskie węże domowe są popularne wśród miłośników egzotycznych zwierząt ze względu na niewielkie rozmiary, łatwą opiekę i na ogół spokojne usposobienie. Mimo to najlepiej trzymać je w oddzielnych terrariach. W naturze zwykle rozmnażają się 2 razy w roku, ale w niewoli liczba cykli rozrodczych może wzrosnąć do 6. Jedna samica składa od 10 do 40 jaj naraz.

Boa piaskowy kenijski

Długość: 30–91 cm

Ubarwienie: żółtopomarańczowe, z ciemnobrązowymi plamami i białym lub kremowym brzuchem.

Jadowity: nie.

Boa piaskowy kenijski (Eryx colubrinus) to charakterystyczny gatunek pochodzący z północnej i wschodniej Afryki. Krótki i krępy, ma niewielką głowę, pionowe źrenice oraz ciało pokryte gładkimi łuskami — z wyjątkiem końcówki ogona, na której znajdują się drobne guzki. Całkowicie nieszkodliwy dla człowieka, jest ceniony przez miłośników egzotycznych gadów.

W naturze boa piaskowe kenijskie preferują obszary półpustynne i sawanny porośnięte krzewami. Czasem spotyka się je też na skalistych wychodniach, a nawet na terenach uprawnych, ale ich idealnym środowiskiem jest luźna, piaszczysta gleba. To przede wszystkim węże ryjące: często chowają się pod kamieniami lub w opuszczonych norach zwierząt, uciekając przed upałem. Jednocześnie doskonale się wspinają i bywa, że można je znaleźć w gęstych koronach drzew.

Boa piaskowe kenijskie są głównie nocne, ale czasem wychodzą na otwarte przestrzenie za dnia. Polują na małe zwierzęta, takie jak gryzonie, jaszczurki i ptaki. Ponieważ nie są jadowite, podczas chwytania i zabijania zdobyczy polegają wyłącznie na sile mięśni.

W naturze boa piaskowe kenijskie żyją zwykle od 10 do 20 lat, ale w niewoli mogą dożyć 30 lat. Niewielkie rozmiary, wyraziste ubarwienie i niewymagająca opieka sprawiają, że są lubiane przez miłośników egzotycznych zwierząt. Najważniejsze jednak, że są całkowicie nieszkodliwe dla człowieka, więc nawet jeśli zobaczysz takiego węża w naturze, nie ma powodu do strachu.

Plamisty wąż zaroślowy

Długość: 60–130 cm

Ubarwienie: żółte, zielone lub niebieskie, z czarnymi plamami i pasami. Końcówka ogona może mieć brunatny odcień.

Jadowity: nie.

Plamisty wąż zaroślowy (Philothamnus semivariegatus) występuje głównie w zalesionych regionach Tanzanii. Świetnie się wspina: sprawnie porusza się po gałęziach, wspina na ściany, a nawet pływa. Tę imponującą zwinność zawdzięcza kilowatym łuskom na spodniej stronie ciała. Wyróżnia się jasnozielonym, plamistym wzorem, złotożółtymi oczami i niebieskim językiem.

Plamisty wąż zaroślowy bywa mylony ze znacznie groźniejszą, jadowitą mambą, ale w przeciwieństwie do niej jest całkowicie nieszkodliwy dla człowieka. Węże te polują za dnia głównie na jaszczurki, gekony i żaby. Są cierpliwymi drapieżnikami — potrafią przez długi czas pozostawać w bezruchu, po cichu śledząc zdobycz.

Węże zaroślowe są szybkie i nerwowe. Przy najmniejszym sygnale zagrożenia błyskawicznie uciekają, więc spotkanie ich w naturze to naprawdę rzadki łut szczęścia. Nie są przywiązane do jednego typu siedliska i potrafią pokonywać duże odległości, szczególnie podczas pościgu za ofiarą. Mieszkańcy Tanzanii mówią, że jeśli taki nieszkodliwy zielony wąż pojawi się w domu, wystarczy zostawić otwarte okna — wkrótce sam znajdzie wyjście.

Ślepuch Schlegela

Długość: 10–95 cm

Ubarwienie: zależy od odmiany barwnej. Niektóre osobniki mają jednolity kolor od czarnego po brązowy, z żółtawym brzuchem. Odmiany plamiste zwykle mają nieregularne czarne lub ciemnobrązowe plamy na grzbiecie oraz żółtozielone plamy na brzuchu i bokach. U odmian pasiastych łuski są obwiedzione czernią.

Jadowity: nie.

Ślepuch Schlegela (Afrotyphlops schlegelii) to jeden z najbardziej niezwykłych gadów, na jakie można natrafić we wschodniej lub południowej Afryce. Jest endemitem tej części kontynentu i nie występuje nigdzie indziej na świecie. Należy do rodziny ślepuchowatych (Typhlopidae) i bardzo przypomina dużą dżdżownicę.

Ten wąż jest nieszkodliwy dla człowieka i żywi się głównie termitami. Większość życia spędza pod ziemią, tylko rzadko pojawiając się na powierzchni. Jego nietypowy wygląd dobrze odpowiada temu trybowi życia: ma drobne, zredukowane oczy przykryte ochronnymi łuskami, ciało zwężające się ku głowie i pokryte małymi, jednolitymi łuskami oraz krótki kolec na końcu ogona, którym odpycha się w glebie podczas rycia.

Co ciekawe, jeszcze na początku XX wieku gatunek ten klasyfikowano jako beznogą jaszczurkę. Później zaliczono go do węży, ale wielu współczesnych biologów nadal uważa, że jest bliżej spokrewniony z jaszczurkami. Taki pogląd opiera się na kilku dobrze udokumentowanych cechach anatomicznych, które odróżniają go od właściwych węży.

Meserani Snake Park: miejsce, w którym zobaczysz egzotyczne węże Tanzanii

Jeśli interesują Cię egzotyczne gady Afryki Wschodniej, Meserani Snake Park w Tanzanii zdecydowanie zasługuje na wizytę. Leży dogodnie, zaledwie 40 minut jazdy (25 km) od Arushy, tuż przy trasie do Parku Narodowego Tarangire i krateru Ngorongoro.

Park powstał w 1993 roku z inicjatywy grupy zaangażowanych przyrodników z Republiki Południowej Afryki, którzy chcieli wspierać ochronę węży w Tanzanii. Położenie przy ruchliwej trasie turystycznej sprawia, że jest częstym przystankiem wielu wycieczek. Na powierzchni nieco ponad 40 000 m² znajdują się bujne zagajniki, przestronne wybiegi dla węży, Maasai Culture Museum oraz klinika.

Park zatrudnia około 50 lokalnych mieszkańców i aktywnie wspiera okoliczną społeczność. Do jego działań należy bezpłatna opieka medyczna, prowadzenie schroniska dla zwierząt oraz udział w projektach charytatywnych. Meserani Snake Park sfinansował między innymi budowę nowych klas dla miejscowej szkoły i utworzył centrum edukacji dorosłych.

Meserani Snake Park to dobre miejsce, by poznać rodzime gady Afryki Wschodniej. Obecnie można tu zobaczyć ponad 30 gatunków węży, w tym pytony, kobry, żmije i mamby. Podczas zwiedzania otrzymasz szczegółowe informacje o zachowaniach poszczególnych gatunków, ich siedliskach i roli, jaką pełnią w ekosystemie.

Jak wspomniano wcześniej, na terenie parku działa także Maasai Culture Museum, po którym oprowadza lokalny przewodnik Maasai. Park prowadzi również bezpłatne centrum edukacyjne dla okolicznych mieszkańców.

Po dniu pełnym aktywności można odpocząć w nowoczesnej strefie rekreacyjnej parku, z grillem i barem. Przez wiele lat Meserani Bar był ulubionym miejscem spotkań podróżników i powodem do dumy dla parku, a jego sława sięgała daleko poza Afrykę Wschodnią. W ostatnich latach jego popularność nieco spadła, ponieważ większość turystów zwiedza Tanzanię w ramach zorganizowanych wyjazdów, a mniej osób wybiera samodzielne wyprawy przez kontynent.

Bilet wstępu do parku węży kosztuje około 20 USD. Przed wizytą najlepiej jednak potwierdzić aktualną cenę bezpośrednio w administracji.

Dane kontaktowe:

• Telefon: +255 754 440 800
• Email: [email protected]
• Media społecznościowe: Facebook

Klinika Meserani Snake Park Clinic (MSPC) jest ważną częścią parku i bezpłatnie udziela pilnej pomocy w przypadku ukąszeń węży wszystkim potrzebującym. Każdego miesiąca przyjmuje około 1 000 pacjentów bez pobierania opłat. Finansowana jest z dochodów Maasai Culture Museum oraz darowizn różnych organizacji charytatywnych. Altezza Travel sfinansowała na przykład roczny zapas surowicy przeciwjadowej dla MSPC o wartości 7 500 euro.

Podsumowanie

W Tanzanii żyje tylko garstka naprawdę niebezpiecznych węży. Większość tych gadów prowadzi skryty tryb życia i robi wszystko, by unikać ludzi. Nawet węże jadowite nie polują aktywnie na człowieka i atakują wyłącznie wtedy, gdy czują się zagrożone.

Jednocześnie tanzańskie węże, mimo budzącego respekt wyglądu, odgrywają kluczową rolę w utrzymaniu równowagi ekosystemów. Dostrzegając to, Park Narodowy Ruaha uruchomił w 2024 roku swój pierwszy szeroko zakrojony program badań nad wężami, poświęcony różnorodności gatunkowej i zachowaniu tych zwierząt. Co ciekawe, park jest również domem jednego z najniebezpieczniejszych gadów Tanzanii — boomslanga, opisanego wcześniej.

Nie trzeba bać się węży. Wystarczy zdrowy rozsądek i podstawowe zasady bezpieczeństwa. Dzięki temu nic nie przeszkodzi w spokojnym poznawaniu Tanzanii.

Chcesz dowiedzieć się więcej o wyprawach w Tanzanii?

Skontaktuj się z naszym zespołem. Znamy najważniejsze miejsca w całej Tanzanii. Nasi konsultanci wypraw, pracujący u podnóża Kilimandżaro, chętnie podpowiedzą i pomogą zaplanować podróż dopasowaną do Ciebie.

Zobacz więcej ciekawych artykułów